छत्रपति संभाजी महाराज समाधि आणि इतिहास

छ्त्रपति संभाजी महाराज(१६५७-१६८९)

भिमाकोरे गावा पासुन ७की.मी. अंतरावर “वढु” गाव आहे…..येथेच “छ.संभाजी महाराज” यांचा खुन झाला व त्यांचे तुकडे ह्या गावात फेकण्यात आले व सांगितले कि जर कोणी हे गोळा केले तर त्याचे “शीर” कलम केले जाईल……
आपल्या राजाची अशी दशा पाहुन एकही “सरदार,पंत”पुढे आला नाही. पण एका “पहिलवानाला” ही बातमी समजली 

तो धाडस करतो सर्व “तुकडे” जमा करुन स्वत:च्या घरी आणुन “शिंपीला” हातपाय पडुन तैयार करतो 

आपला राजा आहे त्यास असे नाही सोडू शकत…..

तो शिंपी ते तुकडे शिवतो पहिलवानाच धाडस पाहुन त्याचे “नातलग” ही मदतीला येतात असे ६२ जन जमा होतात….

आणि त्या पहिलवानाच्या अंगणात छत्रपति संभाजी महाराजाना अग्नि डाग स्वत: तो पहिलवान देतो…..

त्या पहिलवानाचे नाव होते 
गणपत महार

”’होय एका महाराने छ.संभाजी राजेंना “अग्नि” दिली. “

आज ही संभाजी राजेंची “समाधी ही “महार वाडयात” आहे….

ही बातमी मोगल व भटांना समजता “गणपत” महार आणि बाकी मंडळीचे “शीर कलम” केले व महार जाती ने दिवसा “बाहेर पडण्यास बंदी घातली…..” 

कमरेला झाडू आणि गळ्यात मडके” टाकले अशी “शिक्षा भटांनी” सुनावली.

पुढे ही बातमी पुणे मध्येही पसरली लोक ह्या “गणपत” ला वंदन करु लागले. 

महाराचा देव झाला म्हणुन “भट” चिडले

इंग्रज भारतात आले, पुण्यामध्ये शिरने हाँ हेतु.

पेशवे  हे होलकर,शिंदे,गायकवाड़ जीवावर मस्तीत आणि इंग्रजाना यांच्या विरुद्ध त्यांना यश मिळत नव्हते. हे सर्व एक तरुण पहात होता त्याचे नाव “”सिध्दटेक महार”” होते.

तो इंग्रजां सोबत “करार करतो” तुम्हाला हे राज्य मिळुन देतो.
तुम्ही “आमचे मडके झाडू मुक्त” करा. सन्मानाने जगण्याचा आधिकार दया. इंग्रज त्याची अट मान्य करतात.

हाच सिद्धटेक ५०० महार सोबत वढु येथील “संभाजी राजेंच्या समाधीवर जाऊन दर्शन”” घेताे आणि म्हणतो राजे

आम्ही तुमच्या खुनाचा बदला घेण्यास निघालो शक्ती दया, आशिर्वाद दया” असे म्हणून “५०० महारांनी” या मस्तावलेल्या “२५००० पेशव्यांना” संपऊन टाकले……

तो दिवस होता १जानेवारी म्हणुन हा शौर्य दिन म्हणून साजरा केला जातो….

आपल्या लोकांना इतिहासाची माहिती नसणे

हेच त्यांच्या समस्यांचे एक “प्रमुख कारण” आहे

 🔲बुद्धा नंतर “धम्म”नाही    

अशोका नंतर “सम्राट”नाही। 

🔲तुकोबा नंतर ” जगतगुरु ” नाही ।
जिजाऊ नंतर ‘” संस्कार ” नाही ।
🔲शिवबा नंतर ” छत्रपती ” नाही ।
शंभुराजे नंतर ” आचरण ” नाही 
🔲वाल्ह्या नंतर ” परिवर्तन ” नाही ।
🔲पुंडलिका नंतर ” सेवा ” नाही ।
जोतिबा नंतर ” सत्यशोधक ” नाही 
🔲सावित्री नंतर ” शिक्षण ” नाही ।
जिवाजी नंतर ” रक्षण ” नाही ।
🔲मावळ्या नंतर ” मरण ” नाही ।
🔲बाबासाहेबा नंतर ” संविधान ” नाही
राजश्री शाहू नंतर ” आरक्षण ” नाही ।
🔲आण्णाभाऊ साठे  नंतर ” लोकशाहीर ” नाही ।
गाडगे बाबा नंतर ” लोकजागर ” नाही । 
🔲तुकडोजी महाराज नंतर “ग्रामगीता” नाही।
माणसा हा जन्म पुन्हा नाहि.
अण्णाभाऊ साठेंनी गुरु मानले बाबासाहेबांना……
बाबासाहेबांनी गुरु मानले राष्ट्रपिता म.फुलेंना(बुध्द,कबिर)…………
म.फुलेनी गुरु मानले छञपती शिवाजी महाराजांना………..
शिवरायांनी गुरु मानले राष्ट्रसंत तुकाराम महाराजांना…………..
तुकरामांनी गुरु मानले तथागत गौतम बुद्धांना…………….
जातीच्या नावावर आज आपण या तमाम महापुरुषांना वाटून घेतले आहे.

सम्राट अाशोकची जात धनगर बाबासाहेबांची जात महार आणि म.फुलें माळी समाजाचे पण बाबासाहेबांनी म.फुलेंना त्यांची जात न पाहता गुरु मानले.

शिवाजी महाराज मराठा होते तरी त्यांनी तुकाराम महाराजांची जात न बघता त्यांना गुरु मानल………

तुकाराम महाराजांचा तथागत गौतम बुद्धांशी काहीच संबध नव्हता तरी त्यांनी बुद्धांना गुरू मानल……

या महापुरुषांच्या राजकारण करणारया राजकारण्यांनी या महापुरुषांना विशिष्ठ धर्माच्या बेडीत अडकवले आहे………
पण एक गोष्ट लक्षात घ्या या महापुरुषांनी आपापसात कधी जातीवाद नाही केला. मग त्यांच्या नावावर जातिवाद करणारे हे मुर्ख राजकारणी कोण…….?

आपल्या मधे धार्मिक तेढ निर्माण करणारया नेत्यांच्या भाषणांना बळी पडू नका..

“पेशवा” – मराठा आणि भारतीय साम्राज्यास लागलेली किड

भारतातील इंग्रजांच्या उदयास आणि विस्तारास कारणीभूत पेशवाकान्होजीं आंग्रेच्या कोकणातील कार्यास सन १६८१ च्या दरम्यान सुरुवात झाली. सन १६९४ ते १७०४ पर्यंत कान्होजींनी कोकणपट्टीतले मोगलांनी व इतरांनी काबीज केलेले मराठ्यांचे सर्व किल्ले जिंकून घेतले. छत्रपती राजारामांनी त्यांची ही कामगिरी पाहून त्यांना ‘सरखेल’ हा किताब दिला व मराठ्यांच्या आरमाराचे मुख्याधिकारी केले. सन १६९६ मध्ये कान्होजींनी कुलाबा किल्ला जिंकून ते आपले मुख्य ठाणे केले.

छत्रपती राजाराम महाराजांच्या निधनानंतर (तारीख २ मार्च १७००) त्यांच्या पत्नी ताराबाईंनी स्वराज्याचा कारभार आपल्या हाती घेऊन मोगलांविरुध्द आघाडी उघडली. कान्होजींनी सन १७०० ते १७१० मध्ये अनेक विजय मिळविले. औरंगजेबच्या मृत्युनंतर मोगलांनी शाहूंची सुटका केली. शाहूंनी सन १७०७ साली स्वतःस राज्याभिषेक केला. त्या दरम्यान ताराबाई व संभाजीराजेंचे पुत्र शाहू यांच्यामध्ये गादीबद्दल तंटा सुरू झाला. ताराबाईंनी सावंतवाडी ते मुंबईपर्यंतच्या किनाऱ्याच्या संरक्षणार्थ मराठी आरमाराचे प्रमुख म्हणून कान्होजींना नेमले आणि इंग्रजांच्या मदतीने शाहूंनी कोणतीही हालचाल करू नये, या हेतूने राजमाचीचा किल्ला व भिवंडी प्रांताचा बंदोबस्त करण्यास कान्होजींना सांगितले. सन १७१३ साली शाहूंनी कान्होजींविरुद्ध बहिरोपंत पिंगळे ह्यास धाडले. कान्होजींनी त्यांचा पराभव करून त्यास कैद केले. त्यामुळे छत्रपती शाहूंनी बाळाजी विश्वनाथ या पेशव्यास कान्होजींवर धाडले. बाळाजीने कान्होजींबरोबर सलोखा करून तह केला. त्यात कान्होजींस कोकणकिनारपट्टीचे सर्व किल्ले मिळाले व त्यांनी छत्रपती शाहूंचे अंकित बनून सालाना १२,००० रु. त्यास देण्याचे ठरले. त्यांची सरखेली कायम ठेवण्यात आली. तसेच मराठी आरमाराचे सर्व आधिपत्य त्यास दिले. अशा प्रकारे ते शाहूंच्या पक्षात सामील झाले (फेब्रुवारी १७१४) व अखेरपर्यंत छत्रपती शाहूंकडे निष्ठेने राहिले.
कान्होजींची सत्ता कोकण किनाऱ्यावर कोट मांडवेपासून ते त्रावणकोरपर्यंत पसरली. ही गोष्ट तत्कालीन इंग्रज, फ्रेंच, पोर्तुगीज व डच ह्या परकीयांस आणि जंजिऱ्याच्या सिद्दीस बोचत होती. इंग्रज, डच, पोर्तुगीज व फ्रेंच ह्यांनी कधी स्वतंत्रपणे तर कधी संयुक्तरीत्या कान्होजींवर चढाई केली. पण प्रत्येक वेळी त्या सर्वांचा पराभव झाला. 

आंग्र्यांच्या अंमलाखालील सागरी प्रदेशांतून जाणाऱ्या जहाजास दस्तक (परवाना) घ्यावयास भाग पाडून समुद्रावर त्यांनी आपले निर्विवाद स्वामित्व प्रस्थापिले आणि सिद्दीस वारंवार माघार घेण्यास भाग पाडले. कान्होजींनी पंढरपूर, आळंदी, जेजुरी, तुळजापूर आदी अनेक देवस्थानांना इनाम तसेच देणग्या दिल्या. कुलाबा व विजयदुर्ग येथे जहाजे बांधण्यासाठी त्यांनी गोद्या बनविल्या. त्यांची जहाजे कच्छपासून त्रावणकोरपर्यंत सागरात निर्वेधपणे संचार करीत. कान्होजी प्रेमळ होते. तथापि त्यांचे हुकूम सक्तीचे व शिक्षा कडक असे. त्यांना मथुराबाई, लक्ष्मीबाई व गहिनाबाई या तीन धर्मपत्‍नी होत्या. त्यांना सेखोजी, संभाजी, मानाजी, तुळाजी, येसजी आणि धोंडजी असे सहा मुलगे झाले. असा हा सागरी अनभिषिक्त राजा अलिबाग येथे तारीख ३ जुलै १७२९ रोजी मरण पावला.

कान्होजीनंतर त्यांचे ज्येष्ठ पुत्र सेखोजी हे सरखेल झाले. ते कान्होजी सारखेच पराक्रमी होते. त्यांनी जंजिरेकर सिद्दीचा चांगलाच बंदोबस्त केला होता. छत्रपती आणि पेशवे या दोघांबरोबर चांगले संबंध ठेवून त्यांनी मराठ्यांच्या आरमाराचा उत्कर्ष केला. दुर्दैवाने त्यांना अल्पायुष्य लाभले. सन १७३३ साली ते मरण पावले. सेखोजी मरण पावल्यावर संभाजी आणि मानाजी यांच्यात सरखेलपदावरून कलह निर्माण झाला. पहिल्या बाजीराव पेशव्यांनी दोघा बंधूत मध्यस्थी करून सन १७३५ मध्ये संभाजीस ‘सरखेल’ हा किताब आणि सुवर्णदुर्ग किल्ला तर मानाजीस ‘वजारत-म-आब्’ हा किताब आणि कुलाबा किल्ला दिला. संभाजी सन १७४२ साली मरण पावल्यावर त्यांचे बंधू तुळाजी ‘सरखेल’ झाले (सन १७४२-१७५६).तुळाजी हे आपल्या पित्यासारखेच पराक्रमी होते. त्यांनी सिद्दीच्या प्रदेशावर आक्रमण करून त्याचे गोवळकोट आणि अंजनवेल (गोपाळगड) हे किल्ले जिंकले. त्यांनी इंग्रजांच्या जहाजांना आपले परवाने (दस्तक) घ्यावयास लावले. त्यांच्या पराक्रमामुळे त्यांचा सर्वत्र दरारा निर्माण झाला. तुळाजींनी इंग्रजांची Charlotte of Madras, William of Bombay, Svern of Bengal and, Darby, Restoration, Pilot, Augusta and Dadabhoi of Surat अशी एकाहुन एक बलाढ्य जहाजे पकडली होती.
एका इंग्रज अधिकाऱ्याने तुळाजींचे वर्णन पुढीलप्रमाणे केले आहे, “तुळाजी रंगाने निमगोरे, उंच आणि रूबाबदार होते. त्यांना पाहिल्यावर त्यांच्या मूर्तिमंत शौर्याची कल्पना येते. त्यांची कृतीही त्यांच्या रूपास साजेसी आहे. कोणतेही जहाज त्यांच्या तावडीत सापडले की, ते सहसा सुटून जात नसे. इंग्रज व्यापाऱ्यांनी त्यांचा इतका धसका घेतला होता की, देवापासी ते तुळाजीस पकडून आमच्या ताब्यात आणून दे असा धावा करीत असे.तुळाजींची शक्ती आणि तयारी कायम परिपूर्ण असे. त्यांची बंदरे भरभराठींत असून रयत सुखी आहे. तीस हजार फौज त्यांच्यापाशी असून त्यांची तयारी नेहमी जय्यत असे. त्यांच्या तोफखान्यावर अनेक कुशल युरोपीय लोक, लष्करी आणि आरमारी कामे झटून करीत होते. त्यांच्या आरमारात साठांवर अधिक जहाजे आहेत शिवाय हत्ती, दारूगोळा व शस्त्रास्त्रे असंख्य आहेत.” (संदर्भ : राजवाडे खंड १, २, ३, ६, आंग्रे हकीकत.).
तुळाजींची निष्ठा पेशव्यांपेक्षा साताऱ्याच्या छत्रपतींच्या गादीवर अधिक होती. त्यामुळे पहिले बाजीराव यांच्यानंतर सत्तेवर आलेल्या नानासाहेब पेशव्यांना आंग्रे आपल्या आधिपत्याखाली असावे असे वाटत होते. मुळात नानासाहेब पेशव्यांस सातारा छत्रपतींच्या गादीविषयी प्रचंड द्वेष होता. याच द्वेषातून नानासाहेब पेशव्यांनी मानाजी आणि तुळाजी या आंग्रे बंधूंमध्ये कलह घडविला. नानासाहेब पेशवे हे आंग्रे आणि तत्कालीन मराठा छत्रपतींचा एवढा द्वेष करू लागले की, पुढे नानासाहेब पेशव्यांनी इंग्रजांची मदत घेऊन मराठ्यांच्या बलाढ्य आरमाराचा कपटनितीने पराभव केला. इंग्रजांनी आंग्रेचा दिवाण रामजीपंतास फितूर करून पेशव्यांस आपल्या बाजूने वळविले होते. इंग्रजांची चाल नानासाहेब पेशव्यास कळाली नाही. सन १७५६साली पेशव्यांनी आणि इंग्रजांनी विजयदुर्गावर एकत्र हल्ला करून तुळाजींचा पराभव केला. तारीख ११ फेब्रुवारी १७५६ रोजी कर्नल क्लाइव्हने विजयदुर्गावर प्रवेश करून मराठ्यांचा आरमाराचा मोठा खजिना ताब्यात घेतला. 

या युध्दात तुळाजी आंग्रेच्या बाजुने लढणारे ५०० हून अधिक सैन्य मारले गेले. तुळाजी आंग्रे पेशव्यांच्या ताब्यात आले.त्यांना पेशव्यांनी वंदन किल्ल्यावर कैदेत ठेवले.सुमारे तीस वर्ष ते पेशव्यांच्या कैदेत होते.कैदेतच त्यांचे निधन झाले. ज्यांच्या नावाने फिरंगी घाबरायचे, त्यांना पेशव्यांनी कैदेत ठेवुन काय साधले.? इंग्रज, सिद्दी, पोर्तुगीज, फ्रेंच या परकीय सत्तेविरूध्द लढण्यासाठी छत्रपती शिवाजी महाराजांनी स्थापन केलेले आरमार नानासाहेब पेशव्यानी आपल्या कोत्या दृष्टीने बुडविले. आंग्रेंचा पराभव केल्यावर इंग्रजांनी यशवंतगड आणि सिंधुदुर्ग थोड्याच अवधीत आपल्या ताब्यात घेऊन कोकण किनारपट्टीवरचे आपले स्थान बळकट केले. इंग्रजांना सामील होऊन, छत्रपती शिवाजी महाराजांचे आरमार नष्ट करण्याची नानासाहेब पेशव्यांची ही चूक भारताच्या इतिहासातील सर्वात मोठी घोडचूक म्हणता येईल. कारण यामुळे इंग्रजांना पश्चिम किनारा आपल्या साम्राज्यविस्तारासाठी खुला झाला आणि त्यांचे भारतातील पाय अधिक घट्ट झाले. 

मराठ्यांचे बलाढ्य आरमार नष्ट झाले नसते तर इंग्रजांची सत्ता भारतात कधीच प्रस्थापित झाली नसती. अडमिरल वॅटसनच्या विजयदुर्गावरील विजयामुळे ईस्ट इंडिया कंपनीचा भारतात शिरकाव झाला त्यामुळे त्याच्या निधनानंतर त्याचे स्मारक ईस्ट इंडिया कंपनीने Westminster abbey (इंग्लंड) या ठिकाणी बांधले आहे.त्याची समाधी कोलकत्ता येथे आहे.(संदर्भ : History of the Konkan By Alexander Kyd Nairne ,पान ९५)

विजयदुर्ग युध्दाची माहिती 

युध्द तारीख : फेब्रुवारी १७५६

युध्दबलाबल
मराठा आरमार 

सेनानी सरखेल तुळाजी आंग्रे

आरमारी सैनिक २०००

तोफा २५०

छोटी मोठी जहाजे २००
इंग्रजी आरमार 

सेनानी अडमिरल वॅटसन ,कर्नल क्लाइव्ह

नेता नानासाहेब पेशवा

आरमारी सैनिक ५०० 

मराठा सैनिक १००० (नानासाहेब पेशव्याचे अंकित) 

मोठी जहाजे २०

दुसरा बाजीराव पेशवा (ईस्ट इंडिया कंपनीच्या भारतातील साम्राज्याच्या विस्तारास कारणीभूत पेशवा)
विठोजी होळकरांच्या ( डिसेंबर १८०१ साली), दुसऱ्या बाजीराव पेशव्याने केलेल्या अमानुष हत्येमुळे यशवंतराव होळकरांनी पुण्यावर हल्ला करायचा निर्णय केला व पुण्याच्या दिशेने चाल केली. दिनांक ८ ऑक्टोबर १८०२ रोजी पेशव्याच्या फौजेचा बारामतीजवळ त्यांच्या फौजेने पराभव केला. होळकरांचा फौजफाटा पाहून घाबरलेल्या दुसऱ्या बाजीरावाने दिनांक १४ ऑक्टोबर, १८०२ रोजी पुणे येथील तत्कालिन रेसिडेंट कर्नल बॅरी क्लोज याच्याशी बोलणी करण्यासाठी आपला दुत पाठविला.पण बोलणी पुर्ण होण्याअगोदरच परत पुण्याजवळ हडपसर येथे होळकर आणि पेशव्यांच्या सेनेचे २५ ऑक्टोबर, १८०२ रोजी युद्ध झाले ज्यात पेशव्यांचा पराभव झाला. बाजीराव २६ ऑक्टोबरला पळून महाडला गेला. व तेथुन सुवर्णदुर्गच्या आश्रयास गेला. तेथून त्याने मुंबईच्या गव्हर्नरशी आश्रयासाठी निरोप पाठविला. डिसेंबरमध्ये होळकरांची तुकडी सुवर्णदुर्गला पोहचली पण तत्पुर्वी तो १७ डिसेंबर १८०२ रोजी ईस्ट इंडिया कंपनीच्या जहाजातून वसईला पोहचला. यशवंतराव होळकरांनी त्यास समजाविण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला पण तरीही तो इंग्रजांना जाऊन मिळालाच.कर्नल क्लोजने त्याचे स्वागत करून ईस्ट इंडिया कंपनीच्या वतीने ३१ डिसेंबर १८०२ रोजी वसईचा तह दुसऱ्या बाजीरावाबरोबर केला. या तहामुळे मराठ्यांच्या हालचालीवर मोठी बंधने आली. इंग्रजाचा भारतातील सर्वात मोठा शत्रू स्वतःहून मांडलिक झाल्यामुळे इतर राजसत्तांनी पण घाबरून हेच धोरण स्विकारले व काही वर्षातच संपुर्ण भारतात इंग्रजाचे साम्राज्य विस्तारले.
  -या तहाद्वारे पेशव्याने सहा बटालियनची (६००० लढवय्ये) फौज स्विकारली. यात कायमस्वरूपी देशी पायदळाचा समावेश होता आणि त्याला युरोपियन तोफखान्याची व इतर शस्त्रास्त्रांची जोड होती. हे सारे सैन्य पेशव्याच्या मुलुखात कायमस्वरूपी राहणार होते.

-या फौजेच्या खर्चासाठी वार्षिक सव्वीस लाख रूपये उत्पन्नाचे जिल्हे कंपनीला तोडून देण्यात आले होते.

-या तहाद्वारे पेशव्याने त्याचे सुरतवरील सर्व अधिकार सोडून दिले.

-कंपनी व बडोद्याचे गायकवाड यांच्यात जे करारमदार झाले त्यांना पेशव्याने मान्यता दिली.

-पेशव्याचे गायकवाड व निजामाशी जे वाद होते ते सर्व मध्यस्थीसाठी कंपनीकडे सोपविले.

इतर सत्तांशी भविष्यात ब्रिटिशांच्या पूर्वपरवानगीशिवाय युद्ध किंवा तह न करण्याचे पेशव्याने मान्य केले.

नानासाहेब पेशव्याच्या घोडचुकीमुळे उदयास आलेल्या ईस्ट इंडिया कंपनीच्या भारतातील साम्राज्याच्या विस्तारास परत एक पेशवाच कारणीभूत ठरला. थोरले बाजीराव पेशवे आणि माधवराव पेशवे सोडले तर इतरांचे कर्तुत्व मराठेशाहीला बुडविण्यास साह्यभुत ठरले.

शिव-पार्वती :-बहुजनांना प्रेरक असे एक महान आद्य दांपत्य…!


शिव-पार्वती :-बहुजनांना प्रेरक असे एक महान आद्य दांपत्य…!

शिव हे व्यक्तीत्व मूळचे आर्यांचे नाहीच हे बहुतेक सर्व संस्कृती अभ्यासकांनी मान्य केले आहे…सिंधुजन संस्कृतीत देखील शिवाचे अस्तित्व होते…!

शिव-पार्वती हे बहुजनांनाचे अतिप्राचीन काळातील अत्यंत गुणसंपन्न असे पूर्वज दांपत्य होय…त्यांच्या आधीचा इतिहास सापडणे अवघड आहे त्यामुळे एका दृष्टीने त्यांना तसे मानता येईल…!

आर्य आल्यानंतरच्या काळात त्यांचे दैवतीकरण करण्यात आले…

शिवाला शंकर,महादेव,ईश,ईशान,रुद्र,भव,भर्व,सांब अशी विविध नावे देण्यात आली… 

पार्वतीला दुर्गा,उमा,चंडी,काली,गौरी इत्यादी नावे प्राप्त झाली…!

शिव हा सदैव “असुरांचा पाठीराखा” होता आणि विष्णू नेहमी असुरांचा नाश करण्याच्या प्रयत्नांत होता असेच आपल्याला आढळते….!

वैदिकांनी नंतरच्या काळात काही ठिकाणी शिवाविषयी आदर व्यक्त केल्याची वर्णने पाहायला मिळतात तरीदेखील त्याच्याविषयी “पुन्हा पुन्हा अनादरही” व्यक्त केलेला दिसून येतोच…!

शंकराचे वर्णन करताना अनेकदा “भोळा सांब” हे शब्द वापरले जातात…शंकराचे एकूण चरित्र पाहता हे भोळेपण भोळसटपणाचे नसून त्याची निष्कपट मनोवृत्ती असल्याचे दिसून येते…!

वैदिक परंपरेने बहुतेकवेळा “शिवापेक्षा विष्णूला श्रेष्ठ” मानले आहे..विष्णूचे खोटे दहा अवतार लोकांच्या मनात जसे रुजवण्यात आले तसे शिवाच्या बाबतीत झाले नाही…!

शिवाला स्मशानात राहणारा,भूतां खेतांचा नेता…राक्षसांचा तारणहार म्हणूनच समोर आणले गेले आहे…यामागे “शिवाची कुचेष्टा” करणे हेच वैदिकांचे धोरण होते…!

वास्तवात शिवाने ज्यांना मदत केल्याची वर्णने आढळतात ते सर्व नाग,असुर,दैत्य,दानव,राक्षस,पिशाच,भूत,खेचर किंकर इत्यादि येथील मूळचे मानवसमूह असल्याचे दिसून येते…याचा अर्थ सरळ आहे…

आर्य आणि अनार्य या लढाईत शंकर नेहमीच “अनार्य” लोकांच्या बाजूने उभा राहत होता…!

शंकराच्या गळ्यात सदैव “नाग” असल्याचे दिसून येते तर विष्णूचे वाहन गरुड आहे याचा प्रतिकात्मक अर्थ लक्षात घेतला तरी समजून येईल “नागांना मारणारा त्यांचे भक्षण करणारा” म्हणून विष्णुसाठी नागांचा शत्रू गरुड हे वाहन निवडले आहे…!

नागाचे स्थान शंकराच्या गळ्यात आहे,हे त्या दोघांमधील एकमेकांच्या प्रेमाचे प्रतीक आहे…एखादी व्यक्ती प्रिय असली कि तिचा उल्लेख “गळ्यातील ताईत” म्हणून करतात…!

वासुकी हा नाग शिवभक्त आहे…शेष या नागाच्या हातात “नांगर आणि कोयता” असणे आणि शंकराचे वाहन नंदी असणे यावरून त्या दोघांचाही “कृषीसंस्कृतीशी” असलेला संबंध स्पष्ट होतो…!

अवैदिक गणपती शंकर आणि पार्वती यांचा पुत्र आणि गणांचा प्रमुख हे सूत्र आपण लक्षात घ्यावे लागेल..गणपती हे केवळ एका व्यक्तीचे वा देवतेचे नाव या दृष्टीने पाहणे यापेक्षा “गणपती” हे एक “अत्यंत महत्वाचे पद” म्हणून पाहणे हा खरा ऐतिहासिक दृष्टिकोन होय…काळाच्या ओघात शंकराचे वैदिकिकरण झाले त्यामुळे गणपतीचेही होणे स्वाभाविक आहे…!

“मूळ क्षेत्रपती” असणाऱ्या आपल्या अनार्य लोकांची आज झालेली सांस्कृतिक दुराव्यस्था कशामुळे झाली ते समजून घ्यावीच लागेल…!

आमच्या रक्तवहिन्यांमधून “असुर दैत्यांचे रक्त” वाहत असेल तर ते आम्ही का नाकारावे…? आपल्या देशात लहानपनापासून मुलांना औपचारिक शिक्षण देताना त्यांची मने आत्मद्वेषाने भरून टाकण्याचा उद्योग केला जातो…आपण आर्य आहोत अनार्य मागास होते म्हणून आपण श्रेष्ठ आहोत असा खोटा अभिमान मनावर बिंबवला जातो…!

आज महाशिवरात्रीला शंकराचे स्मरण करताना स्वतःला प्रश्न विचारू आपण आर्य कि अनार्य…मग सगळेच आर्य आहोत तर अनार्य गेले कुठे…? स्वतःच्या नजरेने स्वतःचा इतिहास पाहूयात…!

सर्वच बहुजन दैवतांचा संदर्भ शंकराशी कसा काय जोडला जातो…जोतिबा,खंडोबा,बिरोबा,भैरोबा,म्हसोबा आदी सर्वच देवांना “सदाशिवाचे रूप” का मानले जातेय याचाही मागोवा घेण्याचा संकल्प करूयात…!

स्वतःला स्वतःच्या महान इतिहासापासून अलग करून टाकण्याच्या “आत्मघातकी” विचारापासून मुक्त होण्याची गरज आहे…ज्या दिवशी आपण आपल्या नजरेने स्वतःकडे पाहू त्यावेळी आपली आपल्याला ओळख पटेल आणि तो दिवस आपल्या “आत्मज्ञानाचा” असेल…!

संदर्भ “बळीवंश” डॉ. आ. ह.साळुंखे.

“अच्छे दिन” – बोधकथा


एक गाढव होते. ते एका मालकाकडे काम करत होते. एकावेळी 5 मीठाची पोती वाहुन नेण्याचे काम त्यास करावे लागत होते, जे त्यास ञासदायक वाटत होते. मीठाची पोती कमी करुन भार हलका करावा असे त्या गाढवाची मागणी होती. ते एकसारखे मालकाकडे मागणी करत होते. पण मालक निष्टूर होता. त्याचे ऐकत नव्हता. बिचारे गाढव ञास सहन करत होते.
ञास असहाय्य झाल्यावर गाढवाने पळ काढायचे ठरवले. एके राञी ते पळून गेले. पण पोटापाण्यासाठी कोणत्यातरी मालकाकडे जायलाच हवे. म्हणून दुसऱ्या गावातील एका मालकाकडे गेले.
नवीन मालकाची भेट घेतली. नवीन मालकाने त्याचे स्वागत केले. पहिले दोन दिवस कोणत्याही प्रकारचे काम न देता काम किती कमी असेल, किती चांगले असेल, ञास कसा होणार नाही या बद्दलच बोलत राहीला. गाढव खूष झाले. त्याला वाटले कमी काम, चांगले रहायला व खायला मग माझे अच्छे दिन येणार. गाढव भविष्यातील अच्छे दिनच्या खूषीत होते. 
मालकाने एके दिवशी सांगितले आपण तुला कामास सूरवात करावयाची आहे. अच्छे दिन हवे असतील तर काही दिवस ञास सहन करावा लागेल, आहेस तयार? गाढव म्हणाले हो आहे तयार. मालकाने हे वाक्य त्याच्याकडून तीन वेळा वदवून घेतले. गाढव कामास खूप उत्साहीत होते व ञास सहन करण्यास तयार होते.
नव्या मालकाने कामास सुरवात केली. गाढवाच्या पाठीवर 3 मीठाची पोती टाकली. गाढव आनंदाने पोती टाकून आले. परत तीन टाकून आले, पण मालकाने खायलाच काय दिले नाही. गाढवाने तक्रार करताच “अच्छे दिन” ची आठवण करुन दिली. गाढव आनंदाने उपाशी झोपी गेले.
दुसऱ्या दिवशी 6 पोती गाढवाच्या पाठीवर टाकले, गाढवाने उत्साहाने काम पूर्ण केले. परत 12 पोती टाकले, गाढवास खूप ञास होऊ लागला पण अच्छे दिन च्या अपेक्षेने काम पूर्ण केले. गाढव थकले होते, भुकेजले होते, तहानले होते पण नव्या मालकाने काही दिले नाही. गाढव गोठ्यात झोपण्याच्या तयारीत असताना मालक अचानक प्रकट झाले. 

मालकाने सांगितले तुझे खूप हाल होत आहेत, आगोदरच्या मालकाने तुझ्या ताकदीचे खच्चीकरण केले आहे. ताकद वाढवावी लागेल तरच आच्छे दिन येतील व तु सूखी होशील. 
गाढवाच्या आशा पल्लवीत झाल्या. “अच्छे दिन अच्छे दिन.”

मालक म्हणाला उद्या पासून ञास वाढणार आहे. तयार आहेस? परत गाढवाकडून तीन वेळा वदवून घेतले. गाढव आनंदाने तयार झाले.

गाढवाचे काम सुरू झाले. मालकाने 20 पोति पाठीवर टाकले. गाढवास चालने मुष्किल होऊ लागले. मालकाने जोरात चाबकाचे फटकारे मारण्यास सूरवात केली. गाढव ओरडू लागले. मालकाने ञास सहन करण्याचे आवाहन केले. गाढव रडत होते पण ञास सहन करत होते.
परत पाठीवर 25 पोती टाकली गाढव खालीच बसले, मालकाने जोरात फटकारे मारण्यास सूरवात केली, गाढव पाणी मागू लागले तर फटकारे देण्यात आले. गाढव घायकुतीला आले होते, पाणी पाणी करत होते त्यावेळी अगदी थोडे पाणी दिले. व सांगितले फक्त 50 दिवस ञास सहन कर. गाढव आनंदाने हो म्हणाले. 

परत कामास सूरवात अता 30 पोती उपाशी पोटी टाकण्याचे काम करु लागले. असय्य वेदनेने ओरडत पण भविष्यातील अच्छे दिनासाठी सर्व सहन करत होते.

50 दिवस झाले. मालकाने त्याच्या पाठीवरील ओझे कमी केले. फक्त 10च पोती पाठीवर ठेवले. गाढवास खूप बरे वाटले कारण तीस पोत्यावरुन ओझे 10 पोत्यावर आले. त्याला वाटू लागले हि अच्छे दिनची सुरूवात आहे. मालकाने अगोदर पेक्षा जास्त खायला प्यायला दिले. पोटभर जेवणामूळे गाढव उत्साहीत झाले, पाठीवरील वीस पोत्यांचे ओझे कमी झाल्यामुळे खूष होते. 
मालक परत आवतरले व विचारले ञास कमी झाला का? गाढव आनंदाने हो म्हणाले. मालकाने त्यास सांगितले मी अजून एक योजना पुढील 15 दिवसात आणत आहे त्या योजने नुसार तूला पोटभर दोन वेळेस जेवण, पाणी व पाठीवरी ओझे दोन पोत्याने कमी होईल. म्हणजे फक्त 8च पोती न्यावी लागतील, ञास तर कमी झालाच आहे, खूष आहेस? गाढव आनंदाने हो म्हणाले व पुढील 15 व्या दिवसाची वाट पाहु लागले. कारण त्याचे अच्छे दिन येत होते, ञास कमी होत होता, पहिल्या दिवसा पेक्षा जास्त जेवण मिळत असल्याने गाढव खूष होते. 

परंतु गाढव अगोदरच्या मालका कडे पाचच पोती उचलायचे हे विसरुनच गेले होते
😝🤓

याला म्हणतात “अच्छे दिन”

सारांश: शिवाजी राजांचे खरे शत्रू कोण ? एक पुस्तक

image

शिवजयंतीच्या तारीख-तिथीचा वाद कोणी निर्माण केला? “

१८६९ साली राष्ट्रपिता जोतीराव फुले यांनी रायगडावरील शिवरायांची समाधी शोधून काढली व शिवरायांच्या जीवनावर जगातील पहिला आणि प्रदिर्घ असा खरा पोवाडा लिहिला.
शिवरायांचे जगविख्यात कार्य घराघरात पोहचावे यासाठी जोतीराव फुले यांनी १८७० साली शिवजयंती सुरु केली. शिवजयंतीचा पहिला कार्यक्रम पुणे येथे पार पडला.
तेंव्हा पासून शिवजयंती मोठ्या धुमधडाक्यात सुरु झाली. याप्रसंगी भटमान्य टिळक १२-१३ वर्षाचा ‘बाळ’ होता. शिवजयंतीचा वाढता लोकोत्सव पेशवाईच्या समर्थकांना खुपत होता. कारण पेशव्यांनी शिवशक बंद करुन मुस्लिमांचा फसली शक सुरु केला होता.

शिवरायांचा रायगड उध्वस्त करुन दप्तरखाना जाळला होता. त्या पेशवाईचे समर्थन व ब्राह्मणांचे जेष्ठपुढारी बाळ गंगाधर टिळक यांनी शिवजयंती बंद पाडण्यासाठी गणेशोत्सव सुरु करुन शिवभक्तात शिवजयंतीबाबद संभ्रम निर्माण करणारे टिळक हे आद्य ब्राह्मण आहेत.

पुढे ब्राह्मणांनी शिवजयंती निश्चित होऊ नये यासाठी ‘वाद’ कायम ठेवला. कारण शिवजयंतीच्या निमित्ताने प्रजा एकत्र येईल.ख-या शिवचरीत्रातून हक्क-अधिकाराची मागणी करणारे शिवभक्त निर्माण होतील, हे रोखण्यासाठी ब्राह्मणांनी शिवजयंतीचा वाद चालू ठेवला.हा वाद संपावा यासाठी महाराष्ट्र शासनाने १९६६-६७ साली 1)वा.सी.बेंद्रे, 2)न.र.फाटक 3)ग.ह.खरे, 4)द.वा. पोतदार, 5)डॉ.आप्पासाहेब पवार, 6)ब.म.पुरंदरे यांची एक समिती स्थापन केली.

वादग्रस्तबाबींसाठी शासन समिती स्थापन करते, उदा.श्रीकृष्ण आयोग, न्या.सावंत आयोग इ.त्याप्रमाणेशिवजयंतीची तारीख निश्चित करण्यासाठी शासनाने शिवचरित्र संशोधकांची समिती स्थापन केली.

ज्याकामाला २ वर्ष लागतात तेथे त्यांना ३० ते ३३ वर्षे लागले, म्हणजेच हा वेळकाढूपणा होता.
यासमितीने १९ फेब्रुवारी १६३० ही जन्मतारीख शासनाला सादर केली.१९ फेब्रुवारी ही शिवजयंतीची तारीख जाहीर झाल्याबरोबर कालनिर्णय कॅलेंडरवाले जयंत साळगांवकर यांनी तिथि प्रमाणे शिवजयंती साजरे करावी असे आव्हान केले. त्यासाठी वर्तमानपत्रात जाहीराती दिल्या.
या पाठीमागे जयंत साळगांवकरांचे शिवरायांबाबत प्रेम नसून वाद निर्माण करणे ही भूमिकाहोती.
जयंत साळगांवकरांनी तिथीचा आग्रह धरताच त्यासाठी
1)पुरंदरे,
2)बेडेकर,
3)मेहंदळे
यांनी तिथी समर्थनार्थ साळगांवकरांना पत्र दिली.
शासनाच्या समितीत असणारे पुरंदरे तिथीच्या म्हणजेच ब्राह्मणांच्या कळपात घुसले. म्हणजे पुरंदरे हे शिवाजी प्रेमी नसून जयंत साळगांवकर इतर ब्राह्मणप्रेमी व विघ्नसंतोषी टिळक प्रेमी आहेत हे सिद्ध होते.
1)जयंत साळगांवकर,
2)पुरंदरे,
3)बेडेकर आदि ब्राह्मणांनी शिवजयंती तिथीप्रमाणे व्हावी हा आग्रहधरला.

शिवजयंतीच्या तारीख-तिथीचा वाद कोणेणत्याही राजकीय पक्षाने निर्माण केलेला नसून पुरुरंदरे, बेडेेकर आणि जंयत साळगांवकर यांनी निर्माण केलेला.

पण हा वाद सर्वत्र व्हावा यासाठी ब्राह्मणांनी याला राजकीय स्वरुप दिले.
अनेक राज्यकर्तांना माहित नाही की हा वाद ब्राह्मणांनी निर्माण केलेला आहे.
यासाठी ब्राह्मणांनी नेहमीप्रमाणे धर्म-संस्कृतीचे हत्यार पुढे केले.
ब्राह्मणांनी शिवजयंतीच्या तारखेला विरोध तर तिथीचा आग्रह धरला.

या मागील षडयंत्र काय?

तारखेप्रमाणे शिवजयंती साजरी झाली तर वाद संपून देशात व जगात शिवजयंती होईल, कारण देशातील ग्रामपंचायत, शाळा, कॉलेजेस् पासून न्यायालय, संसद इ.सर्व कारभार तारखेप्रमाणे चालतात.
तारीख वर्षातून एकदाच आणि एकाच महिन्यात येते. त्यामुळे वाद संपतो.
सरकारी बँका, कार्यालये,शाळा, महाविद्यालयात शिवचरित्रावर भाषणे होतात.
त्यामुळे शिवरायांचे खरे शिवचरित्र जनतेला समजते. खरे शिवचरित्र समजले तर बहुजनसमाज ब्राह्मणाला माफ करणार नाही, ही भीती ब्राह्मणांना आहे.
म्हणून ब्राह्मण शिवचरित्रात, जयंतीत वाद निर्माण करतात. म्हणजे प्रतिक्रिया देण्यातच बहुजनसमाजाची शक्ती खर्च व्हावी हा ब्राह्मणांचा डाव आहे.

इंग्रजी कॅलेंडर म्हणून तारखेला विरोध करणारे ब्राह्मण मात्र स्वत: इंग्रजी शिकतात.
इंग्रजी संगणक, मोबाईल वापरतात.

जयंत साळगांवकर कॅलेंडर जानेवारी ऐवजी चैत्र (एप्रिल) महिन्यात का बाजारात आणीत नाहीत?
कॅलेंडरमध्ये तारखेचे आकडे मोठे व तिथीचे लहान का टाकतात? ब्राह्मणांना आज इंग्रजी आणि पूर्वी इंग्रजांशिवाय करमत नव्हते ते आज शिवजयंतीच्या तारखेला विरोध करतात.

ब्राह्मण शिवजयंतीसाठी तिथीचा आग्रह का धरतात? तिथीप्रमाणे देशातील कोणताही कारभारचालत नाही. आपले गांव, शाळा, देश तिथीप्रमाणे नाही तर तारखेप्रमाणे चालतो. तिथी प्रमाणे वादकायम राहतो. कारण तिथी कधी मार्चमध्ये तर कधी एप्रिल-मे मध्ये येते. तिथीप्रमाणे ग्रामपंचायत किंवा प्राथमिक शाळा देखील चालत नाही.

शिवाजीराजे तर विषेशवंद्य असे युगपुरुष आहेत. तिथीत अडकविण्याइतके राजे लहान नाहीत. शिवरायांना लहानपण देऊन राजे कायम वादात रहावेत यासाठी जयंत साळगांवकरांन यांनी तारीख-तिथीचा वाद निर्माण केला.

तिथी आली की पंचांग आले, पंचांग आले की भटजी आला. भटजीची रोजगार हमी चालावी आणि वादातच शिवराय व शिवभक्त संपावेत यासाठी भटजी तिथीचा आग्रह धरतात.तारीख तिथीचा वाद लावून ब्राह्मणांनी शिवभक्तात दोन गट पाडले तारखेचे आणि तिथीचे शिवभक्त असा संघर्ष ब्राह्मणांनी निर्माण केला.
शिवरायांची दोन वेळा जयंती करुन ब्राह्मणांनी एका महान राजाची टिंगल लावलेली आहे. ब्राह्मण कधी गुरुनानक, महावीर, बुद्ध, भारतरत्न डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या जयंतीसाठी तिथीचा आग्रह धरतात का? तो समाज जागा असल्यामुळे ब्राह्मण हे धाडस करत नाहीत.
ब्राह्मणांनी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांच्या जयंतीसाठी तिथीचा आग्रहधरावा, काय होते ते पाहा.मित्रहो, एका ठिकाणी शिवचरित्राव व्याख्यानासाठी गेलो असताना तारीख-तिथीच्या वादावरुनदोन पक्षांच्या कार्यकर्त्यांत प्रचंड वादावादी चालू होती हा प्रसंग पाहून खूप वाईट वाटले.

शिवचरित्रावरविचार करण्याऐवजी जयंतीचा वाद कार्यकर्ते करत होते. यामागे बहुजनांचे अज्ञान तर ब्राह्मणांचा क्रूरपणा आहे.पण दोन्ही पक्षाच्या कार्यकर्तांना शिवजयंतीच्या तारीख तिथीच्या वादाचे मुळ जेव्हा समजले तेंव्हा सर्व मतभेद विसरुन सर्वांनी १९ फेब्रुवारीला शिवजयंती जोरदार साजरी केली.

(शिवाजी राजांचे खरे शत्रू कोण ? या पुस्तकातून)

डॉ आंबेडकर – आचार्य अत्रांच्या लेखनीतून

image

——: दैनिक मराठा आचार्य अत्रे:—–

गुरुवार, दिनांक 6 डिसेंबर 1956, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचं दिल्लीत निधन झालं. सारा देश दु:खात बुडाला. मुंबईत बाबासाहेबांची प्रचंड महायात्रा निघाली. अंत्यविधीच्या वेळी श्रद्धांजली पर भाषण फक्त एका व्यक्तीचं झालं. ते होते आचार्य अत्रे…..!!!

अत्र्यांचं ते भाषण इतिहासात अजरामर झालं आहे. त्यानंतर अत्र्यांनी ‘मराठा’ तून सतत 12 दिवस बाबांच्या जीवनावर आणि तत्त्वज्ञानावर अग्रलेख लिहिले. त्यातील हा ‘7 डिसेंबरचा पहिला अग्रलेख’.

“सात कोटी अस्पृश्य आज पोरके झाले. भारतातल्या अस्पृश्याचां आणि अपंगांचा आज आधार गेला. शतकानु शतके समाजाने लाथाडलेल्या पतितांचा पालनहार गेला. दीनदुबळ्या दलितांचा कनवाळू कैवारी गेला. जुलमी आणि ढोंगी विषमेविरुद्ध जन्मभर प्राणपणाने झगडणारा झुंझार लढवय्या गेला. सामाजिक न्यायासाठी आणि माणुसकीच्या हक्कासाठी ज्यांनी जगभर आकाशपाताळ एक केले असा बहादूर बंडखोर आज आमच्यामधून निघून गेला. पाच हजार वर्षे हिंदू समाजाने सात कोटी अस्पृश्यांचा जो अमानुष छळ केला त्याला त्या समाजाकडून मिळालेले आंबेडकर हे एक बिनतोड आणि बंडखोर उत्तर होते.”

“आंबेडकर म्हणजे बंड-मूर्तिमंत बंड. त्यांच्या कणाकणांतून बंड थैमान घालत होते.

आंबेडकर म्हणजे जुलुमाविरुद्ध उगारलेली वज्राची मूठ होय.

आंबेडकर म्हणजे ढोंगाच्या डोक्यावर आदळण्यास सदैव सिद्ध असलेली ‘भीमा’ची गदा होय.

आंबे़डकर म्हणजे जातिभेदावर आणि विषमतेवर सदैव सोडलेले सुदर्शन चक्र होय.

आंबेडकर म्हणजे धर्ममार्तंडांच्या वर्णवर्चस्वाचा कोथळा फोडून त्याची आतडी बाहेर काढणारी वाघनखे होय.

आंबेडकर म्हणजे समाजातील वतनदार सत्ताधाऱ्यां च्या विरुद्ध सदैव पुकारलेले एक यु्द्धच होय.”

“महात्मा फुले, कबीर आणि भगवान बुद्ध” हे तीन गुरूच मुळी आंबेडकरांनी असे केले, की ज्यांनी देवाचे, धर्माचे, जातीचे आणि भेदांचे थोतांड माजविणाऱ्या समाजव्यवस्थेविरुद्ध बंड पुकारले.

पतित स्त्रियांच्या उद्धाराचा प्रयत्न करणाऱ्या महात्मा फुल्यांवर हिंदू समाजाने मारेकरी घातले.

कबिराला हातपाय बांधून पाण्यात टाकण्यात आले. ह्त्तीच्या पायी देण्यात आले आणि मग तो मेल्यानंतर हिंदू-मुसलमानांना त्याच्याबद्दल एवढे प्रेम वाटू लागले की, त्याच्या प्रेताचा ताबा घेण्यासाठी ते एकमेकांचा खून करावयास सिद्ध झाले.

बुद्धधर्माचा भारतामधून उच्छेद करण्यासाठी भगवान बुद्धांच्या अनुयायांच्या कत्तली करण्यात आल्या.”

… हालअपेष्टा आणि छळ ह्यांचे हलाहल ज्यांना हयातीत आणि मेल्यानंतरही प्राशन करावे लागले, अशा “बंडखोर गुरूंचे” आंबेडकर हे सच्चे चेले होते.”

“जुलूम आणि अन्याय म्हटला की, आंबेडकरांच्या तळपायाची आग मस्तकाला जाई. धमन्या धमन्यांमधून त्यांचे रक्त उसळ्या मारू लागे. म्हणूनच लोकसभेत पंडित नेहरूंनी बोलून दाखविल्या प्रमाणे हिंदू समाजाच्या प्रत्येक जुलुमा विरुद्ध पुकारलेल्या बंडाचे ते प्रतीक बनले.”

“हिंदू समाजाने आणि सत्ताधारी काँग्रेसने आंबेडकरां ची जेवढी निंदा केली, जेवढा छळ केला, जेवढा अपमान केला, तेवढा कोणाचाही केला नसेल. पण त्या छळाची आणि विटंबनेची त्यांनी लवमात्र पर्वा केली नाही. धर्माच्या आणि सत्तेच्या जुलुमाला ते कधीही शरण गेले नाहीत. शरणागती हा शब्दच मुळी आंबेडकरांच्या शब्दकोशात नव्हता. मोडेन, मार खाईन, मरेन, पण वाकणार नाही, अशी त्यांची जिद्द होती आणि त्यांनी ती शेवटपर्यंत खरी करून दाखवली.”

“जो तुमचा धर्म मला कुत्र्या-मांजरा पेक्षाही हीन रीतीने वागवतो, त्या धर्मात मी कधीही राहणार नाही, असे कोट्यवधी हिंदुधर्मीयांना कित्येक वर्षांपासून ते बजावत होते. माणसासारख्या माणसांना ‘अस्पृश्य’ मानणारी ती तुमची ‘मनुस्मृती’ मी जाळून टाकणार, असे त्यांनी या सनातनी हिंदूंना छातीवर हात मारून सांगितले होते. ह्यामुळे हिंदुधर्मीय लोक त्यांच्यावर फारच संतापले. त्यांना वाटले आंबेडकर हे गझनीच्या महंमदापेक्षांही हिंदुधर्माचे भयंकर दुष्मन आहेत.”

“धर्मातराची घोषणा केल्यानंतर आंबेडकरांचा खून करण्याची योजना घेऊन एक हिंदू पुढारी डॉ. कुर्तकोटी ह्यांच्याकडे गेले होते. तेव्हा डॉ. कुर्तकोटींनी त्यांना सांगितले की, आंबेडकरांना तुम्ही मारलेत तर त्याच्या रक्ताच्या प्रत्येक थेंबामधून दहा आंबेडकर बाहेर पडतील.!”

“आंबेडकरांची धर्मांतरांची घोषणा ही हिंदू धर्माच्या नाशाची घोषणा नव्हती. ते हिंदू धर्माच्या सुधारणेचे आव्हान होते. चातुर्वर्ण्याने हिंदू धर्माचा आणि हिंदुस्थानाचा नाश झाला आहे, असे आंबेडकरांचे मत होते. म्हणून चातुर्वर्ण्याची चौकट मोडून हिंदू समाजाची रचना समतेच्या आणि लोकशाहीच्या पायावर करा, असे टाहो फोडून ते सांगत होते.”

“धर्मातराच्या प्रश्नावर आमच्याशी बोलताना एकदा ते म्हणाले की, ‘हिंदू धर्मावर’ मला सूड घ्यायचा असता तर पाच वर्षाच्या आत मी ह्या देशाचे वाटोळे करून टाकले असते. पण ह्या देशाच्या इतिहासात विध्वंसक म्हणून माझे नाव नोंदले जावे अशी माझी इच्छा नाही ..! ”

“हिंदू धर्माप्रमाणेच महात्मा गांधी आणि काँग्रेस ह्यांच्यावर आंबेडकर हे नेहमी प्रखर टीका करीत. त्यामुळे जनाब जीनांप्रमाणेच साम्राज्यवाद्यांशी संगनमत करून हिंदी स्वातंत्र्याचा मार्ग ते रोखून धरीत आहेत, अशीच पुष्कळ राष्ट्रवादी लोकांची समजूत झाली.”

“अस्पृश्यता निवारणाकडे बघण्याचा काँग्रेसचा दृष्टिकोन हा निव्वळ भूतद्यावादी आणि भावना प्रधान होता. आंबेडकर त्या प्रश्नाकडे केवळ न्यायाच्या आणि हक्काच्या दृष्टीने पाहत असत. पारतंत्र्य नष्ट करण्यासाठी ब्रिटिशां विरुद्ध गांधीजीं नी जसे बंड पुकारले, तसे अस्पृश्यता नेस्तनाबूत करण्यासाठी त्यांनी स्पृश्य समाजाविरुद्ध का बंड पुकारू नये, असा आंबेडकरांचा त्यांना सवाल होता. अस्पृश्यता निवारणाबाबत गांधीजी आणि आंबेडकर हयांच्यात अशा तऱ्हेने मतभेद होता. म्हणून साम्राज्यशाही विरोधी पातळीवर काँग्रेसची आणि आंबेडकरांची एकजूट होऊ शकली नाही.”

तथापि, गांधीजींबद्दल मनात विरोधाची एवढी भावना असतानाही केवळ त्यांचे प्राण वाचवण्या साठी म्हणून “अस्पृश्यांसाठी स्वतंत्र मतदारसंघा” ची आपली मागणी त्यांनी मागे घेतली आणि ‘पुणे करारा’ वर सही केली.”

“… ‘गोडशासारख्या एका ब्राह्मणाने गांधीजींचा प्राण घ्यावा’ ‘आंबेडकरांसारख्या एका महाराने गांधीजींचा प्राण वाचवावा’ ह्याचा अर्थ हिंदू समाजाला अद्याप समजू नये याचे आम्हाला दु:ख होते.”

‘पुणे करारा’ वर आंबेडकरांनी सही करून गांधीजीं चे प्राण वाचविले, पण स्वत:चे आणि अस्पृश्य समाजाचे फार मोठे नुकसान करून घेतले. कारण, ज्या उमद्या दिलाने आणि खेळाडू भावनेने आंबेडकरांनी ‘पुणे करारा’ वर सही केली, तो उमदेपणा आणि तो खेळाडूपणा काँग्रेसने मात्र आंबेडकरांना दाखविला नाही. आपल्याला धार्जिण्या असलेल्या महारेतर अस्पृश्यांना हाताशी धरून काँग्रेसने आंबेडकरांचा आणि त्यांच्या अनुयायांचा सार्वत्रिक निवडणुकीत पराभव केला आणि देशाच्या राजनैतिक जीवनातून त्यांना उठवून लावले.”

“आंबेडकर त्याबद्दल नेहमी विषादाने म्हणत की, स्पृश्य हिंदूंच्या बहुमताच्या आधारावर माझे आणि माझ्या पक्षाचे राजकीय जीवन गांधीजी आणि काँग्रेस ह्यांनी ह्या देशामधून नेस्तनाबूत करून टाकले!”

“नऊ कोटी मुसलमानांना खूष करण्यासाठी काँग्रेसने ह्या सुवर्णभूमीचे तीन तुकडे करून टाकले. पण सहा कोटी अस्पृश्यांचे प्रेम मिळवण्यासाठी कागदी कायदे करण्यापली कडे काँग्रेसने काहीही केले नाही. असे असता देशाला स्वातंत्र्य मिळताच ‘घटना समितीत’अखंड हिंदुस्थानची आणि जातीय ऐक्याची प्रचंड गर्जना करून आंबेडकरांनी आपल्या विरोधकांना चकित करून टाकले. आंबेडकर म्हणाले, ‘जगातील कोणतीही सत्ता ह्या देशातील ऐक्याचा भंग करू शकणार नाही आणि अखंड हिंदुस्थानातच आपले कल्याण आहे, असे आज ना उद्या मुसलमानांना कळून आल्यावाचून राहणार नाही!’ आंबेडकरांचे हे उदारपण हा त्यांच्या देदीप्यमान देशभक्तीचा ज्वलंत पुरावा होय.”

काँग्रेसशी पूर्वीचे असलेले सर्व वैर विसरून आंबेडकरांनी सहकार्यासाठी नेहरूंच्या हातात हात दिला आणि स्वतंत्र भारताची घटना तयार करण्याची सर्व जबाबदारी त्यांनी पत्करली.

‘मनुस्मृती जाळा’ म्हणून सांगणारे आंबेडकर ‘भारतीय स्वातंत्र्याचे पहिले स्मृतिकार’ व्हावेत हा काय योगायोग आहे?

“घटना मंजूर झाल्यानंतर त्यांनी ‘हिंदू कोड’ तयार करण्याचे महान कार्य हाती घेतले. पण काँग्रेस मधल्या सर्व प्रतिगामी आणि सनातनी शक्ती आंबेडकरांना विरोध करण्यासाठी एकदम उफाळून बाहेर आल्या. आणि त्यामुळे आपल्या जागेचा राजीनामा देऊन मंत्रिमंडळामधून बाहेर पडल्यावाचून आंबेडकरांना गत्यंतरच उरले नाही.”

“आंबेडकरांचे ‘हिंदू कोड बिल’ जर मान्य झाले असते तर हिंदू समाजातील सर्व भेद, अन्याय आणि विषमता नष्ट होऊन हिंदू समाज हा अत्यंत तेजस्वी आणि बलशाली झाला असता आणि भारताच्या पाच हजार वर्षांच्या इतिहासात जी क्रांती आजपर्यंत कोणी घडवून आणली नाही ती घडून आली असती.”

“पण, दुर्दैव भारताचे ..! दुर्भाग्य हिंदू समाजाचे ..! देवासारखा आंबेडकरांनी पुढे केलेला हात त्यांनी झिडकारला आणि स्वत:चा घात करून घेतला. राज्यकर्त्यांनी बहिष्कारले, हिंदू समाजाने लाथाडले, तेव्हा अखेर स्वत:चा आणि आपल्या सात कोटी असहाय नि हीन-दीन अनुयायांचा उद्धार करण्यासाठी त्यांना मानवजातीला ‘समतेचा, दयेचा आणि शांतीचा’ संदेश देणाऱ्या त्या ‘परम कारुणिक बुद्धाला’ शरण जाण्यावाचून गत्यंतरच उरले नाही.

“आंबेडकरांच्या विव्दत्तेबद्दल तर त्यांच्या शत्रूला देखील कधी संशय वाटला नाही. त्यांच्याएवढा प्रचंड बुद्धीचा, विव्दत्तेचा आणि व्यासंगाचा एकही माणूस महाराष्ट्रात – नव्हे भारतात या क्षणी नव्हता.  ज्ञानोपासनेची महान परंपरा पुढे चालविणारा महर्षी आज आंबेडकरांवाचून भारतात दुसरा कोण होता? वाचन, चिंतन आणि लेखन ह्यावचून आंबेडकरांना दुसरे जीवनच नव्हत.”

“महार जातीत जन्माला आलेला हा माणूस विद्येच्या आणि ज्ञानाच्या बळावर एखाद्या प्राचीन ऋषीपेक्षांही श्रेष्ठ पदाला जाऊन पोहोचला होता. धर्मशास्त्रापासून तो घटनाशास्त्रापर्यंत असा कोणताही एक कठीण विषय नव्हता, की ज्यामध्ये त्यांची बुद्धी एखाद्या गरुडासारखी वाटेल त्या उंचीपर्यंत विहार करू शकत नव्हती. तथापि, आंबेडकरांची धर्मावर आत्यंतिक निष्ठा होती ही गोष्ट फार थोड्या लोकांना माहीत होती. आंबेडकर कितीही तर्क-कर्कश आणि बुद्धिवादी असले तरी त्यांचा पिंड हा धर्मनिष्ठाचा होता. भाविक आणि श्रद्धाळू पित्याच्या पोटी त्यांचा जन्म झाला होता. शुचिर्भूत धार्मिक वातावरणात त्यांचे सारे बालपण गेले होते. सर्व धर्माचा त्यांनी तौलनिक अभ्यास केला होता. आत्म्याच्या उन्नतीसाठी धर्माची आवश्यकता आहे, असे त्यांचे ठाम मत होते. धर्मावरील त्यांच्या गाढ श्रद्धेमुळेच त्यांचे नैतिक चारित्र्य निरपवाद राहिले.”

“त्यांना कोणतेही आणि कसलेही व्यसन नव्हते. त्यामुळेच त्यांच्या अंगात विलक्षण निर्भयता आणि आत्मविश्वास निर्माण झाला होता. आपण जे बोलतो किंवा लिहितो ते खोटे आहे, असे म्हणण्याची प्रत्यक्ष परमेश्र्वराची देखील प्राज्ञा नाही, असा आवेश आणि आत्मबल त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात सदैव संचारलेले असे.”

“अनेक वर्षाच्या आध्यात्मिक चिंतनाने आणि परिशीलनाने शेवटी आंबेडकर ‘भगवान बुद्धा’ च्या चरणापाशी येऊन पोहोचले होते. बुद्धाला शरण गेल्यावाचून केवळ अस्पृश्यांनाच नव्हे, तर साऱ्या भारताला तरणोपाय नाही, असा आंबेडकरांचा ठाम निश्चय झाला होता. म्हणूनच ता. १४ ऑक्टोबर रोजी नागपूर येथे तीन लाख अस्पृश्यांना त्यांनी बुद्ध धर्माची जेव्हा दीक्षा दिली तेव्हा ‘साऱ्या भारताला मी बौद्ध करीन’ अशी गगनभेदी सिंहगर्जना त्यांना केली.”

“मुंबईतील दहा लाख अस्पृश्यांना थोड्याच दिवसांनी ते बुद्ध धर्माची दिक्षा देणारे होते. पण दृष्टांत काही निराळेच होते. अन्यायाशी आणि जुलुमाशी संबध जगभर झगडून झगडून त्यांचे शरीर जर्जर झाले होते, दुर्बल झाले होते. विश्रांतीसाठी त्यांच्या शरीरातील कणन् कण आसुसला होता. भगवान बुद्धाच्या करुणेचा जेव्हा त्यांना अखेर आसरा मिळाला, तेव्हा त्यांना अंत:करणात जळणारा वन्ही शीत झाला. आपल्या कोट्यवधी अनुयायांना आता आपण उद्धाराचा मार्ग दाखवून ठेवला आहे, आता आपले अवतारकार्य संपले, अशी त्यांना जाणीव झाली आणि निद्रामाऊलीच्या मांडीवर डोके ठेवून अत्यंत शांत आणि तृप्त मनाने त्यांनी आपली प्राणज्योती निर्वाणात कधी विलीन करून टाकली, त्याची जगाला दुसरे दिवशी सकाळी ते जागे होईपर्यंत गंधवार्तासुद्धा लागली नाही.”

‘मी हिंदू धर्मात जन्माला आलो त्याला माझा नाईलाज आहे; पण मी हिंदू धर्मात कदापि मरणार नाही!’ ही आंबेडकरांची घोषणा हिंदू धर्माविरुद्ध रागाची नव्हती. सुडाची नव्हती. झगडा करून असहाय झालेल्या विनम्र आणि श्रद्धाळू साधकाचे ते तळमळीचे उद्धार होते.

“आंबेडकरांचे चरित्र ही एका शूर आणि बंडखोर समाजसुधारकाची वीरकथा आहे. शोककथा आहे. गरिबांनी, दीनांनी आणि दलितांनी ही रोमहर्षक कथा वाचून स्फूर्ती घ्यावी. आणि आंबेडकरांचा ज्यांनी जन्मभर छळ आणि उपहास केला त्या प्रतिगामी राज्यकर्त्यांनी आणि सनातनी हिंदूंनी त्यांची ही शोककथा वाचून आता अवनतमस्तक व्हावे. आंबेडकरांच्या जीवनावर आणि कार्यावर जसजसा अधिक प्रकाश पडेल, तसतसे अलौकिकत्व प्रकट होईल. आणि आंबेडकर हे हिंदू समाजाचे शत्रू नसून उद्धारकर्तेच होते, अशी भारताची खात्री पटेल. भारतीय जीवनात जे जे म्हणून काही उज्ज्वल आणि उदात्त आहे त्यांचे आंबेडकर हे एक ज्वलंत भांडार होते. आंबेडकर हा स्वाभिमानाचा एक जळता ज्वालामुखी होता. भारताच्या ऐक्याचे आणि महाराष्ट्राच्या अस्मितेचे ते महान प्रणेते होते.”

“महाराष्ट्र आणि मुंबई ह्यांचे नाते जे देवाने जोडले आहे ते कोणाच्या बापालाही तोडता येणार नाही, असे ते म्हणत. कोणकोणते गुण आता आठवायचे आणि त्यांच्या कोणकोणत्या उद्धारांचे स्मरण करावयाचे? सात कोटी अस्पृश्यांच्या डोक्यावरचे तर आता आभाळच फाटले आहे. भगवान बुद्धांखेरीज त्यांचे समाधान कोण करू शकणार? आणि त्यांच्या डोळ्यातंले अश्रू तरी कोण पुसणार? त्यांनी ध्यानात धरावे की, भारताच्या इतिहासात आंबेडकर नि त्यांचे कार्य अमर आहे.”

“त्यांनी जो मार्ग आखला आणि जो प्रकाश दाखवला त्याच्याच अनुरोधाने जाऊन त्यांच्या कोट्यवधी अनुयायांनी आपला उद्धार करून घ्यावा. आंबेडकरांच्या प्रत्येक अनुयायाचे हृदय हे त्यांचे जिवंत स्मारक आहे. म्हणून आंबेडकरांची विव्दत्ता, त्यांचा त्याग, त्यांचे चारित्र्य आणि त्यांची निर्भयता प्रत्येकाने आपल्या जीवनात निर्माण करण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला तरच आंबेडकरांचे अपूर्ण राहिलेले कार्य पूर्ण होईल आणि साऱ्या भारताचा उद्धार होईल. तीन कोटी मराठी जनतेच्या वतीने व्याकूळ हृदयाने आणि अश्रूपूर्ण नेत्रांनी आम्ही आंबेडकरांच्या पार्थिव देहाला अखेरचे अभिवादन करतो.”

(मराठा : 7-12-1956)

विरोध जातीला नव्हे….तर विकृतीला

image

●|| विरोध जातीला नव्हे विकृतीला ||●

शिवसन्मान जागर परिषदेच्या माध्यमातून महाराष्ट्रभर ब.मो.पुरंदरेंना जाहिर केलेल्या महाराष्ट्रभूषण पुरस्कार आणि  मा.फडणवीस साहेब यांच्या निर्णयाविरोधात जनजागृती होत असताना पायाखालची वाळू सरकलेले मा. फडणवीस साहेब , पुरंदरेंचे चेले आणि अडाणी लोक ‛‛पुरंदरे ब्राह्मण आहेत म्हणून त्यांना विरोध करतात’’ अशी पोपटपंची करत आहेत.त्यांनी आधी खालील महाराष्ट्रभूषण प्राप्त व्यक्तींची यादी वाचावी.

● १९९६ – पु.ल.देशपांडे (साहित्य)
● १९९७ – लता मंगेशकर (कला,संगीत)
● १९९९ – विजय भटकर (विज्ञान)
● २००१ – सचिन तेंडुलकर (क्रीडा)
● २००२ – भीमसेन जोशी (कला,संगीत)
● २००३ – अभय व राणी बंग (आरोग्यसेवा)
● २००४ – बाबा आमटे (समाज सेवा)
● २००५ – रघुनाथ अनंत माशेलकर (विज्ञान)
● २००६ – रतन टाटा (उद्योग)
● २००७ – रा.कृ.पाटील (समाज सेवा)
● २००८ – नाना धर्माधिकारी (समाजसेवा)
● २००८ – मंगेश पाडगावकर (साहित्य)
● २००९ – सुलोचना लाटकर (कला,सिनेमा)
● २०१० – जयंत नारळीकर (विज्ञान)
● २०११ – अनिल काकोडकर (विज्ञान)

वरील यादीमध्ये बहुतांश व्यक्ती ब्राह्मण असल्याचे दिसते.
जर जनतेचा  विरोध ब्राह्मणांना असता तर वरील लोकांच्या पुरस्कारालाही त्यांनी विरोध केला नसता का ? मग पुरंदरेंनाच हा  विरोध का ?

★ पुरंदरेंना विरोध असण्याची कारणे –
● पुरंदरेंनी ‛‛राजा शिवछत्रपती’’ आणि ‛‛लालमहाल’’ या कादंबरीतुन राष्ट्रमाता जिजाऊछत्रपती शिवरायांबद्दल अत्यंत अवमानकारक व संतापजनक लिखाण केले.
● ‛‛राजा शिवछत्रपती’’ कादंबरीतून स्वराज्य निर्मीतीच्या कार्यात स्वतःचे रक्त सांडणाऱ्या बारा मावळ आणि महाराष्ट्रातील सरदारांच्या आईबद्दल खूप भयानक व विकृत लिखाण केले.
● ‛‛राजा शिवछत्रपती’’ कादंबरीत कुणबीणी म्हणजे कुणब्याची (शेतकऱ्याची) पत्नींविषयी खूप किळसवाणे व बदनामीजनक लिखाण केले.
पुरंदरेंनी महाराष्ट्रात शिवजयंती तारीख-तिथी वाद सुरु करुन शिवप्रेमींमध्ये फुट पाडली.
● पुरंदरेंनी स्वतःच्या लिखाणातून मानवतावादी, धर्मसहिष्णू छत्रपती शिवरायांची प्रतिमा गोब्राह्मणप्रतिपालक व मुस्लिमविरोधी एवढी संकुचित करुन छत्रपती शिवराय हे दंगलीचे प्रतिक म्हणून उभे केले.हा शिवरायांच्या व्यक्तिमत्वाचा अवमान आहे.
● पुरंदरेंनी खोटा इतिहास जाणीवपुर्वक  लिहिला. शहाजीराजे गैरहजर दाखविले.
तुकोबांना अनुल्लेखाने दुर्लक्षित ठेवले.
तसेच दादोजी कोंडदेव आणि रामदास स्वामी हे काल्पनिक गुरु शिवरायांच्या डोक्यावर बसवले.
२००३ मधे आलेल्या जेम्स लेन लिखित पुस्तकाची पार्श्वभुमी तयार करण्याचे,त्या पुस्तकाचे महाराष्ट्रात वितरण करण्याचे आणि त्या पुस्तकाचा प्रचार करण्याचे काम पुरंदरे आणि त्यांच्या पुरंदरे प्रकाशनने केले.
राजघराण्यांतील व सरदारघराण्यांतील अनेक ऐतिहासिक कागद,दस्तावेज, रुमाल,पत्रे,ताम्रपत्रे,शस्त्रे संशोधनाच्या नावाखाली नेऊन नष्ट करण्याचे काम पुरंदरेंनी केले.
● पुरंदरेंच्या पुस्तकावर,लिखाणावर १ कोटीचा दावा,खटला आणि ४-५ ठिकाणी फौजदारी गुन्हा व तक्रारी दाखल आहेत.
पुरंदरे इतिहाससंशोधक नाहीत.त्यांचे लिखाण कुठेच संदर्भासाठी वापरले जात नाही.
ते शाहीर तर अजिबात नाहीत.
त्यांनी एकही पोवाडा लिहलेला नाही.
हे सगळे त्यांनी स्वतः कबूल केले आहे.
यापुर्वी २००४ मध्ये पण त्यांना पुरस्काराची घोषणा झाली होती.परंतु त्यांच्या वादग्रस्त लिखाण व वागण्यामुळे त्यावेळी हा पुरस्कार रद्द झाला होता.
मग आता हा पुरस्कार देण्यासाठी मा. फडणवीस साहेब  एवढा  खटाटोप का करत आहेत ?
व असेच अनेक आक्षेप पुरंदरेंवर आहेत.

त्यामुळे पुरंदरे ब्राह्मण असल्यामुळे त्यांना विरोध होतोय असले फुटकळ व बालीश अफवा पसरवणाऱ्या बाजारबुणग्यांनी पुरंदरेंवरील आरोप खोडून दाखवावेत.

ब.मो.पुरंदरे ही एक विकृति आहे आणि अशा विकृतीचा सन्मान करुन संस्कृतीचा अवमान करण्याला आमचा विरोध आहे.

मुळात  या प्रकरणी  अशा  प्रकारे  जातीचा आधार घेऊन विकृतीचे समर्थन  करणे हिच फार मोठी विकृती आहे.

जय शिवराय जय भारत